234^, Car, XI. DE AVARITIA:

AERE oio tii Minis ii ER ne afpicere atque audire, fed loculo ejus com. bufto, cane ejus crurifragium paffo, equoeju vulnerato&c. corde angitur GJ excruciarur, nan anima ejus his rebus adhzrefcit,| Novit adi latores nihilominus adfuturos, qui eumida laudabunt& ut virtuofum proclamabunt, qi etiam pecoris fui mifereatur: Nihil gratis ex pendit, nil fortune committit, eoque ipfifüt cupiditati incommódat, ut nihil lucretur. E quis avaro multa douaret, cujus nullus, nií poft mortem ejus ufus eft, Nihil etiam, mt tuo dat absque fufficienti affecuratione,ac cer fus receptione, Eft infignis fcenerator fraudator, qui pauperrimis ac necefficate pres fis pignora fua,& fi quid ipfi mutuo dederunt capitales fümmas unacum cenfibus fraudi lenter abftrahere non erubetcit.

32. Virtus erga quoscunque eft huma na, Voluptas nimia eft in fervili fubmiffi ne, Ambitio denique multos tanti non zft* mat, ut humanitatem illis exhibeat, quiafe ipfum maximi zftimat,—4f»arur hic utroqu vitio.& voluptate& ambitione, alia tame! ratione, laborat. Quomodo enim ipfi in fet zquanimis humanitas. cum hominem nullumamet? Siquaapud eum eft jumarit4^ canibus eamtribuit,& aliis hujusmodi ct€ aturis.. Quam demulcent fe mutuo hz be ftie,fi avarus v. g. carem fuum per aliquo! dies non videt, quomodo alter alreriusfpu tum lingit? Similis fimili gaudet, Si al

oni