װוּ איג שווייס בא די נעכט ט'ער געטריבֿג, װוּ איג שווייס צומ באגינענ געײַלט,
װוּ איג גלאנצ פונ דעמ זומפּ האָט זיכ יאָרג, האָט זי יאָרג געשפּיגלט זײַג קאָפּ-
איז נאָכ שווארצער זי װאָלטג געװאָרג,
אוג נאָכ טיפער זי װאָלטג אראָפּ.
ס'האָט מיט אימ דאָרט א װעלט געראשט דאָכ, דערפער גאנצע ארומ
אונ דאָ-- מיט געפאשעס ליאדאשטשע,
נ'אימ דאכט זיכ-- ער הערט א געברומ!
-- װוּ איז, אװראָמ-חערש, דײַג גװװוּרע? - װוּ איז באלעגאָלישער שטאָלצ, װאָס אפ אײַנברעכג אימ אזא שטורעמ ז'אפ דער גאנצער ועלט נישטאָ?
איז געדרייט דעם קאָפּ ט'ער אפ הינטג, זי אײַנגעהערט בייז איג זײַג טראָט; ס'אין פּאװאָליע אוועק שויג א ווינטער, עס איז פּייכעכ שויג באלד-- אָט-אָט!
סיקלאפּט די זונ, װי א טאצ אינ א טאצ אויס, אז דער פרילינג גײיט, ער קומט אָ, אז פאר פרייר ערגעצ קנאָספּג פּלאצג, ס'װייסט דער וינט ניט מיט זיכ װאָס צו טאָג.
130