נר. 149
יי יי אע יע אע עייר עי אל יאמ איי יאעע טע אי א א א
-.-בין איך אריינגעטרעטן פאר א לערניינגל צו לייזער דעם שניידער,
לייזער דער שניידער איז געווען א קליין דאר ייר?ל מיט א בלייך פּנים?, זייער סטרופּנע,, א רירעוודיקס ווי קוועקזילבער, מיט אלע שניירערשע פּאָסטעטקעם--- א פּאלגע מיט די ביינער. מען האָט אים געקענט רופן אי א ווייבערשער אי א מאנסקער שניידער, אָרער, גאָך גלייכער, נישט קיין ווייבערשער, נישט קיין מאנסקער, וויי? ער האָט זיך אונטערגענומען נויען אי. ווייבערשע, אי מענישע קליידער,= אלצדינג אין דער וועלט, אפולו א היט? אויך, און האָט קיין זאך נישט רעכט געקענט. אוֹנטער זיינע הענט פלעגט א יופּע טגולג? ווערן אין א שלאָף-ראָק, א שלאָף-ראָק אין א קאפּאָטע, א קאפּאָטע אין א קלייר? און א קלייד? אין א קינדערש לייב?. דערצן איז ער געווען א בריה. עס האָט ביי אים אויסגעגעב! תמיד מאטעריע אקוראט וויפול מען באדארה, און אים אין נאָך אויך איבערגעבליבן א היפּשער שטיק יתור. אונטער אן אָסיען, די רעכטע צייט, ווען ביי יידן אין דער פאמיליע הייבן אָן קליידער איבערגעניצעוועט און מגולגל ווערן פון איין מַלבושׁ אין דעם אנדערן, דענסטמאָל איז ער געווען פאר" וואָרפן מיט ארבעט,
לייזער האָט פון זיך הנאה געהאט און זיך געהאלטן פאר דעם בעפטן שניידער ווען נישט אין דער גאנצער וועלט, על? כ? פּנים פאר דעם בעסטן אין בעזליודעוו, וויי? ער האָט אליין נישט געוווסט װאָס אים פעלט. אז מען פלעגט אים אמאָ? ווייזן עפּעם א גיוט שטיק? ארבעט ערגעץ פון דער פרעמר, פון בערלין א שטייגער, פלעגט ער געבן א שמייכ? און נישט וועלן אפי?ו דעם כבוד אָנטאָן, דערצו זיך רעכט צוקוקן און צו באטראכטן, וי דאָס איז גענייט, וי עס גייט דער שניט.
עט-- פלעגט ער שמייכלען מיט א קנייטשעלע און יענעם אָפּשלאָגן די פליגל -- עט, ואס איז דא אזוינס פאר א חריפות? װאָס האָט מען דאָ געפינען אזוינס װאָס צו זען? אזעלכע ארבעטן האָב איך שוין אין מיין לעבן טויזנטער מאָל איבערגעמאכט. מען כאדארף נאָר צו אלץ האָבן מז?, אבי ס'איז אין בערלין, כע, כע, איז שוין גוט.
א צונג? האָט לייזער געהאט א געשליפנס, זייער א געלויפיקס. אז עמיצער פלעג וועלן איִם אויסמאָלן, וי ער זאָל אים נייען, האָט ער יענעם נישט געלאָזט אויסרעדן, פארכאפּט און גערעדט אלץ אליין;
-= איך ווייס, איך וויים-וויים-וויים! זייט זיכער, איך ווע? אייך מיט גאָטס הילף מאכן א שטיק? ארבעט נאָך בע",, סער וי איר אליין ווילט. דאָס ערשטע מאָל איז מיר רען צו מאכן אזא ארבעט? איך ווייס, זייט זיכער, איר וועט צופרידן זיין.
ביים אָפּברענגען די ארבעט, אז יענער פלעגט זאָגן: דאָ קוועטשט אים, דא קנייטשט זיך, דאָ ליגט נישט גוט, דא איז שמאָל, האָט לייזער נישט געוואָלט גאר הערן, אלץ גערעדט, נערעדט און פארשאטן מיט רייד:
הײמ
(המשוך)
די פּרוֹי שלאָמאָוויטש, פון א יאר פערציק, האָט זיך געווערט מיט פארוויינטע אויגן. זי איז געווען אזוי צעבראָכן, וי איינער ואס מען האָט אים כאָטש צוויי שעה מיאוס אָנגעהרגעט. ווען קרישאן באטש האָט אריינגעטראָגן דעם מיידלם שיך, האָט ער געטראָפן דוי פרוי שלאָמאָוויטש מיט אן אראָפּגעלאָזטן קאָפּ אויפן טיש, וויינענדיק. הערנדיק דעם לוארעם, האָט מען זיך נאָכאמאָ? אָנ געזאמלט אין הויף. הער סאבכאָ איז אויך ארויסגעקומען אויף דער וועראנדע.
-- אוי, גאטעניו--- האָט וויינענדיק געקרעכצט די פרוי--- ביטע זייט נישט. אין. כּעס, הער סאבא, און די אנדערע זאָלן אויך נישט ברוגז זיין. אזא מין מחלוקה וועגן מיך!? כ'לעבן כ'האָב נישט געוואָלט, איך האָב אינגאנצן פארגעסן דערפון. איצט האָב
איך זיך געגרייט צו גיין איינקויפן אין פענצטער און זיך אראָפּגעזעצט אין א'.
...= צאאאעעואובט ווע אטא:סנעי א א
מענדעלע מוכר ספרים
איקוף-בלעטער"
דאָס קליינע מענטשעלע
--- חלילה, ווי פאלט איר אויס. אזוינס צו זאָגן? עס קוועטשט נישט, עס טאָר גאָר נישט קוועטשן, עס הייבט נישט אָן אפילו זיך צו קנייטשן. גיט נאָר א צו, זייט מוח?, אהין אביס?. עס ליגט גוט אזוי וי אױסגעגאָסן. נאט אייך א נייס -- ס'איז שמאָל, װאָס הייסט שמאָ?)? אז סע טאָר נישט זיין שמאָל! איר האָט ערשט אָפּעגעגסן און זענט אביס? טול, דאכט זיך אייך אויס, אז ס'איז שמאָל?.
איך זאָל פארקרענקען אין דעם הינן.
הקרש, וואָס מיר איז דערפון אראָפּגעפאלן, ביי מיינע יידישע נאמנות!. מען איז קוים אויסגעקומען וי מיט קרעםּ?פלייש. ס'איז איבערגעבליבן פונעם אונטערשלאק א שמאָ? פּאסיק? פּערקעל, האָב איך עס אייך אָפּגעבואכט. בעטער וי איך, האָב אייך געמאכט, קען מען שוין טאקע אין ערגעץ נישט מאכן. איר װעט זיך אביס? איינגיין, וועט איר גע
יוויינט ווערן. טראָגט געזונט!
לייזער דער שניידער האָט מיך גלייך ביי מיין אָנקומען צו אים שטארק גענומען אי דער ארבעט און מיט מיר אָנגעהױיבן דעם אכּֿףיבית פון דער מלאכה. דער אלףיבית איז נישט באשטאנען דערינען, וי מען האלט די נאָד?, וי מען באדארף א שטאָך טאָן -- ניין! דאָס איז נאָך געווען צו פרי, דעם דאָזיקן כבוד האָט מען מיר נאָך א לאנגע צייט נישט אָפּגעגעבן. לייזער האָט מיט מיר אָנגעהויבן פון דער התחילָה -- פון זיין פּאמייניצע, האֶלץ טראָגן וכדומה נאָך אזעלכע זאכן. כמעט דער אייגענער אלף-בית, וואָס ביי זיעם צעלניקער אוֹן ביי עזרי? דעם מלמד, נאָר מיט אביס? פארענדערונגען, וי עס פּאסט צו א שניידער, דהיינו: גיין אי! מארק נאָך כשרע פאָדים;אריינשטעלן פּרעסלעך ווארעמען אין אויוון, ביי לייזערן גופא אין שטוב, אָדער אמאָל? ערגעץ ביי א שכן; זוכן א מאָ? צען אין טאָג אונטערן טיש, אונטער די בענק, דעם פינגערהויט, אָדער א דין נאָדעלע; ארויסציען פארסטריגעס און אָפּטראָגן מיט דעם בעל-הבית ערגעץ א שטיקל? ארבעט. און אזוי וי לייזער האָט געהאט א ווייב, א בע?-הביתטע, א. בריה א יידענע, האָט זי זיך מיט מיר שטארק אָפּגעגעבן, אויםגעזוכט ביי זיך תמיד פאר מיר ארבעט און מיר נישט געלאָזט חלילה. ליידיק זיצן קיין רגע. די מאמע מיינע האָט נאָך לעה-עתה זיך נישט געהאט ויאָס צו שעמען פון מיין מלאכח, אוֹן מיין טאטע ר' מעבי? דער מלמד האָט נאָך דער
* וויי? געקענט רויק ליגן אין קבר: זייע
זו} האָט זיי נאָך נישט פארשווארצט דאָס פּנים, ביז דער נאָד? איז נאָך געווען גאָנץ ווייט. און מכוח ט?אָגן--דערינען האָט מען זיך נישט געדונגען. אמאָ? האָט מיך געשלאָגן לייזער, אמאָל לייזערס ווייב און אַמאָלֿ ביידע איניינעם טאקע, אָדער זיי ביידע, נאָר אויף אן אנדער מין אופן, דהיינו אזוי: לייזער
לייזעריכען און לייזעריכע האָט זי מיר געטריי איבערגעגעבן מיט פּראַצענט, מיט א געשמאקע עטלעכע קניפ דע-צו, אָדער פארקערט, לייזעריכע האָט מיט אטאָל צום ערשטן אריינגעלייגט מיט אירע איוגענע הענט, וויפי? זי האָט נאָר געקענט אין לייזערן, און לייזער האָט נישט געקענט אויסהאלטן, ער זאָ? דאָט באלר נישט אריינווארפן אין מיר... לייזער מיטן ווייב האָבן געלעבט יי א פאָר מויבן, גלייך אין אלע זאכז: ביידע זענען געגאנגען אין פפּאָדיק, ביידע האָבן געהאט א גלייכע דעה, ביידע האָבן מורא געהאט איינער פאר דעם אנדערן, זיך געהאלדזט, אַרומגענומען און זיך געטיילֿט מיט דעם שענסטן בעסטן--- מיט פּעטש...
קיין האָניק האָב איך ביי לייזער דעם שניידער נישט געלעקט. איך האָב געארבעט אין שטוב וי אן אייז? און געכאפּט פון אלע זייטן קלעפּ, דענסטטאָל האָם איך געמיינט,! א?צרינג מוז מען א לערניינג? טאָן און אֶן ויעם חלילה, דאָס הייסט, אַן פּאַמײייניצעסטראָגן וכדומה און אָן קלעםּ, הייסע פייערדיקע פּעטש, וועט ער נישט קענען זיין א בע?ימלאכה, אקוראט ווי אָן קלעפּ קען מען נישט לערנען און מאכן פאר א למדן. א שפּיגעלע האָב איך פאר מיר געהאט לייזערס אן ארבעטער. א דארער, איינגעהויקערטער, אױיסגעבפייכטער בחור, וואָס ער האָט זיינע בעסטע יונגע יאָרן פארבראכט ביי ל?ייזערן, געטאָן עבודת פּרך און געליטן ביז ער איז געקומען צו דער מדרנה האלטן א נאָד? און שטשאָבען. דעריבער פלעג איך, שלוממז?, נעבעך מקב? באהבה זיין אלע פּעטש און אפילו נישט הויך וויינען.
איינמאָ? אונטער א פאריפּסה רופט דער בע? הבית צו מיר זיך או:
= איציק אברהמל, גים נאָר א שפּרינג אין קרעמ?, כאפּ, פארכאפּט זאָלפטו ווערן, פאר א גראָשן כשרע פאָדים און באווארף, ווארפן זאָ? עס מיט דיר, אָט פון דעם דאָזיקן קלייד דעם פעדעריחלק, דערנאך דעם. אונטעריחלק. זשיווט, ממזר!
איך געדענק, ווי שטארק איך האָב מיך דערפרייט דענסטמאָל? אויף דעם כבוד--- זיצן ביי דעם טיש און האלטן א נאָד?, גלייך וי מען וואָלט מיך אויף א חתונה מכבד געווען האלטן די חופּהשטעקענס. היידא! איך האָב מיך אנידערגעזעצט ביים מיש אקעגז דעם אויסגעבלייכטן בחור, פריילעך, פֿוסטיק און מיט ביידע הענט אונטערגעהאלט; דעם אונטעריחלק, ווי עפּעם א טייערע זאך, אן אבן-יטוב. דער שניידער האָט אויף א ביי-קולכן צוגעזונגען א שטיק? פון ב?נדרי, באלד א מל?ך-עליון, באל?ד איז ער איבערגעגאנגען אין א מארש, צו;עשאָקלט מיטן קעפּ? און צוגעפּויקט צום טאקט מיט די פּיסקעס, באלד האָט ער געזאָגט א המצאה?ע איבער מיר, איבער דעם
האָט פריער אָפּגעשטעקט עטלעכע פּעטש אויסגעבלייכטן בחור, און דערביי ארויס"
ערדי
פון באלא קאראָל
געוועלב. כ'האָב געזוכט די געלט-יטאש
אין געפלאכטענעם קיישל, און דאָרט האָם.
איך געפונען דעם האנטעך. איר קאָנט אייך אפילו נישט פאָרשטעלן וי איך שעם זיך...
קרישאן באטשי האָט אפילו נישט געקאנט ארויסזאָגן א װאָהט פאר איבערראשונג.
-- הענג זיך אויף! נמאסע יידישקע, -- האָט געקריצט מיט די ציין הער סאבאָ. ער איז אריינגעלאָפן אין צימער און האָט צוגעקלאָפּט די טיר נאָך זיך.
ראטמאן האָט זיך צוגעקוקט צו דער סצענע דורכן פענצטער. ער האָט זיך
געמאכט אז ער באמערקט נישט פרידסטאנען, וועלכער איז געשטאנען און דיסקן" טירט אין הויף. ער האָט פארמאכט דאָס
ווינק? פונעם צימער אין וועלכן ס'האָט אָנגעהויבן פינצטער ווערן. ער האָט עי פּעס איבערגעקערט מיטן עלנבויגן, דעטלט האָט ער ערשט באמערקט אז ער איז געזעסן אין זיין טעכטערלם פּיאָנערןי ווינק?, ווו עס האָבן זיך געפונען אלערליי בילדער, ביכער און שפּילגעצייג. זיינע געחירן האָט אָנגעכאפּט א פארפרוירענע שטייפסייט. ער שטייט אָנגעלענט אין דער 96-ער וועב-מאשין, אקעגן אים גיט עפּעס אַ דערקלערונג די ארבעטערדירעקטאָרין. זיינע בלויע, רויקע אויגן ווערן לעבעדיק אין פינצטערן צימער, אין זיינע אויערן קלינגען נאָך איצט די ווערטער, וי גלייך ער זאָ? זי איצט הערן:, ראָטמאן, איר זענט א טאלענטירטער און אָרנטלעכער מענטש, איר קאָנט אונדז העלפן אסך. מיר שעצן אייך שטארק". די דירעקטאָרין קירא ערזשעבעט האָט צוריק געשמייכלט פון מיטן וועג. צי האָט זיך אים נאָר געדאכט?
ער האָט געקוקט צו דער טיר.
פרידמאן האָט א שטיק? צייט נאָך געשמועסט מיט קרישאן באטשין אין הויף, דערנאָך איז ער אוועק.
אירענקע, ראָטמאנס ניין יעריק מיי
, געשטעקט א שפּיץ צינג?, באלר האָט ער
געזונעגן וויינענדיק וי מען באזעצט א כלה און באלד האָט ער געזאָגט, וי דער מארשאלעק, גראמען. ,זשיוואָ, איציק אברהמ?!---האָט ער מניהיוביה טאקע געזאָגט מיט א ניגון,--- שנויץ אָפּ דאָס ליכט, ממזר! גיי גיכער, אַנגעבלאָזענע צורה!. אביס? גיכער, איציק' אברהמל, כאפּ ביי מיר נישט, ממזר, קיין דרעט?!" און איך, שטאָך דא שטאָך, שטאָך דא שטאך אין דעם קלייד, אין די פינגער, ווו עס האָט זיך פֿאָפּאדעט. נאָר װער הערט א שטאָך בשעת אויפן הארץ איז פריילעך?...
פּלוצלים אָבער האָט אויף מיר זיך אָנגערוקט א כמארע: אין דער גאנצער שטוב האָט אָנגעהויכן צו שטינקען סמאַלינע. מען זוכט דא,. מען זוכט דאָרט און מען געפיג לסוף,. או ביי מיו, שליממז?, סמאליעט זיך דער אונטערחלק, יענער אונטעריחלק, וואָס איך האָב באוואָרפן, װאָרום בשעת איך האָם אִפּי געשנייצט דאָס ליכט, איז א שנויין דע
אי אע
רויף אראָפּגעפאלן! א;עוואלד, א געשריי, א געפּילדער, וואליי מעטש, קי
לאקעס און קלעפּ איז מיר געפאלן יי האָלץ!איך האָב גענוג געהאט פאר דאָם מייניקע. דער שניידער פּרוווט זיך מאכן פונעם אונטער-חלק א פעדער"חלק, ארבל, עס גייט נושט! ער האָט שוין נעבעך. פונעם קאַסטן ארויסגענומען דעם שטיק יתור.-פון דעם קלייד, נאָר מוטשע זיך. פון היינט איבער א יאָר. עס גייט נישט! כאטש צעריים זיך! כאטש טו דאָ פּוטער אריין עס גייט נישט! דער אונטעריחלק מוז טאקע בלייבן אן אונטעריחלק, פון א חזריש עק? קען מען קיין שטריימל נושט מאכן...
-- הער נאָר אויס, איציק אברהטל! -- האָט געזאָגט לייזער הער אויס, ממזרוק, יינגאטש איינער, א קרענק דיר אין די ביינער! פּאטשן דיך האָב איך שוין מער קיין כוח נישט, אז די בעלהביתטע וועט קומען פונעם מארק, וועט זי דיך מסתמא אויך דערווארעמען אביסל און אויסטאפּן דיר די ביינד?עך. זי האָט אויך אזא רעכט גלייך וי איך און זי וועט דיר אירס נִישט שענקען. נאָר דאָס אלצדינג איז אָבער אלץ גאָרנישט, אקעגן דעם, װאָס דו וועסט ערשט לייזן שפּעטער, באם עס וועט מיר נישט איינגיין מיין הסברה.
לויזער דער שניידער האָט באלד טאקע זיך פארטראכט איבער דעם אונטערחלק און גערעדט צו זיך אליין: ,פאר ואס נישט טאקע א קעשענע.. פונעם לֹאֶך א קעשענע?... אי וװאָס}... עט, מילא װאָס מאכט עס אויס?..." דערנאך האָט ער אויסגעשטעלט אויף מיר א פֿאָר אויגן און א געשריי געטאָן:
-- פּאַשאָ?ל װאָן ממזר! אלע-לולע (הללוהו) כ? צבאיו, הינט זאָלן מוט דיר האנדלען.
טערן טיש וי א קעצעלע, און געווארט מיט א פארקלעמט הארץ א וויסטן סוף.
די דאָזיקע טרויעריקע מעשוז איז געשען מיטװאָך תחילת אָוונט. פרייטיק, געדענק איך וי היינט, האָט דער בעלהבית מיר געהייסן אָפּטראָגן נאָך אים דאָס קלייד צו דעם ארענדאטארט ווייב, די ארענדאטארקע גיט א בֿליק-- א דונער, א שלאק: א קעשענע סאמע אונטן!
--= ואס איז דאָס אזוינס, שניידערל לעב?-- האָט זי זיך צעשריגן-.
ס'טייטש, װאָס איז דאָס--- דאָס? איף.
װעל אסור חזר, אזא. קלייד בשום אופן נישט צונעמען,
22 אי ענטפערט מיט
האָט לייזער מיינער געֵא זים לעכעלע אוֹן איף פארשלאָגן די רייך אי, שרייט, כ'לעבן, נישט, בריינד?! אזוי העלף מיר גאָט וי איך האָב אייך געמאכט גומ! איך האָב אייך גענייט דאָם קלייר נאָף דער סאמע לעצטער מאדע. ס'טייטש, ביי אלע פּריצעס זענען היינט אויפגעשפּאלטן קעשענעס אונטן. א משוגענעףר מאכט היינט קעשענעם פאָרנט! איך זאָל אזוי, ריבונו ש? עולם, פַּטור ווערן פון מיין מלאכה און נישט באדארפן זיין קיין שניידער(אזוי געוויינטלעף פל?ענט ער זיך שווערן, וי דער שטיינער פון אנדערע יידישע בעלי-מלאכות) וי שיין דאָס זעט אוים! א שאָד, כ'לעבן, ואס איר קענט נישט אליין מיט אייעדע אייגענע אויגן אָנקוקן דעם זיבעטן זון, ואס דאָס האָט. טאפּט, כ'לעבן, נישט בריינד?, ס'איז גוט! אָט טראָגט געזונט. פארנוצט געזונט, צערייסט געזונט! גיט נאָר קריטשענע מיין לערניוינגל?, ער פארדינט כ'לעבן, ער האט נעבעך די אױיגן זיך ארויסגענומען און אסך געהאָרעוועט אויף דער קעשענע, מיר קומט אויך, נ'לעבן, א כוסה!
לייזער איז געווען פאררעכנט אין בעןליודעוו פאר איינעם פון די בעסטע שניודער, װאָס נייען נאָך זשורנאקלן,, און דער ארענדאר דאָרט איז געווען איינער פֿון די גרעסטע נגידים, היינט. אז מעו האָט געזען זיין ווייב, די ארענדארקע, גייט א" רום אונטן מיט א קעשענע, זענען דערנאָך אלע בעזליודעווער מאָדנע ווייבלעך ארויסגעגאנגען אונטן מיט אױיסגעשפּאַלטענע קעשענעם. נאָר הנם מיין קעשענע
איז אריין אין דער מאָרע, איך אָבער בין דערפון נישט געהאָלפן געוואָרן.
לייזער האָט מורא געהאט, איך זאָל מיט דער צייט נישט ארויסווארפן עפּעס אזוינע נייע מאָדעס, ואס וועלן אים חלילה, אָנמאכן בויכווייטיק, און מחמת מורא נישט געוואָלט געבן מיר א שטאָך ארבעט. ער האָט מיר אינגאנצן אוועקגעשענקט זיין ווייב במתנה נמודה, זיך נאָר איבערגעלאָזן דאָס רעכט, מיר א מאָל אָפּצושטעקן א פּאטש. ואס טויג מיר, האָט ער זיך אַנגערופן, אזא פארשלעפּטע קרענק, אזא מין קינצלער? און דערביי אָפּגעזאָגט זיין געוויינטלעכן מּסוק: אלעלולע כ? צבאיו, הינט זאָלן מיט אים האנדלען!... לייזעריכען האָב איך אַמאָל א שאָדן אָנגעטאָן, נישט ווילנווק איר צעבראכן א טאָפּ מיט איער און געמוזט
איך האָב מיך ארויסגערוקט פון אונ- לסוף דורך דעם עוקר זיין,
דעלע, איז אריינגעשפּרונגען אין צימער:
-= כ'האָב נישט פארשפּעטיקט, א יאָ טאטענקע, כ'האָב נישט פארשפּעטיקט? וויי, איך בין אינגאנצן פארשוויצט געװאָרן, אזוי בין איך געל?אָפן--- האָט זי געדעכעט, דערנאך. האָט איר. פּנים אָנגענומען א טרויעריק-ערנסטע מינע.
-- טאטע, גיב מיר אן עצה, איך בי שטארק פארביטערט. אילו האָט געזאָנט א ליגן, כאָטש זי איז מיין חברטע און א פּיאָגערקע. מעגלעך, מען וועט זי אויך אויסשליסן.
--- וואָסארא ליגן האָט זי געזאָנט?
-- אז זי פאָרן נישט, כאָטש זיי האָבן שוין איינגעפּאקט די זאכן.
-- דיך האָט מען אויך געפרעגט?
-- ואָ.
-- און ואס האָסטו געענטפערט?
--- דעם אמת. מען האָט מיך געפרעגט, פארוואָס מור פאָרן קיין ישראל!
-- האָסט שוין געגעסן וועטשערע? לייג זיך שִלאָפן קינד מיינס, נאָר פריער גיי בעטן עסן.
--- ס'אוז נאָך צופרי, ס'איז נאך נישט שפּעט.
= אמת... המ... ס'איז מעגלעך ם'אין נאָך נישט צו שפּעט.
*
דעם אנדערן טאָג אין דער פרי, האָט מען גערופן ראָטמאנען אין ביוראָ פון, דער אוזינע. ווען ער איז געווויר נעװאָרן וועגן דעם באשלוס פון דער פּֿארטיי-אָרגאניזאציע, פון די ווארשטאטן און פונעם קאָמיטעט פון דער אוזינע, אן פון איצט אָן איז ער נישט מעך דער פאראגטוואָרטלעכער פונעם שיכט און ער גייט ארבעטן ביי א מאשין,--- האָט ער אויפגעציטערט,
-= אין דער לעצטער צייט ארבעט איר נישט אזוי וי מען דערווארט דאָם פון אייך-- האָט ער געהערט דאָס קו? פונעם סעקרעטאר פון דער פּארטייאָרגאניזאציע.
דער וועבער-מייסטער האָט זיך נעואָלט מאכן גלייכגילטיק.:
פאראנא פּישטא, דער יוננער סעקרע-. טאר פון דער פּארטיי-אָרנאניזאציע, האָט.
געקוקט אויף דעם אוזינע-שעף שאנ=.
דאר בעלא, דערנאָך האָט ער זיך נאֶבּאמאל געווענדעט צו ראָטמאנען, |המשוך קומוס)