אוֹג עו קײַעט די היצ אוֹג ער קײַעט דע פיבער, בא דער ארבעט ער שטייט האלב געבויגג, אזוי
װי געשטאנעג װאָלט ער איג דער בוד אונ געטריבג צעפּאָלאָכעטע סערד אפ א קרומענ שאָסײ,
עס טראסקעט דער שטייג אוג עס טואָגט זיכ א שטויב, ס'איז זאָזל פּרילישעט אוג זאָזל איו טויב,-
נאָר ס'קריכט אוװראָמ-הערש אימ ארלַג איע דער לעבער, ער שטורכעט אוג הריועט אימ:-- זאָזעלע-לעבנ!-
אוג אלעמאָל גיט ער א פרעג אונ א טייל אימ:
= דו װייסט ס'ארא סעדרע סע גייט הײַנט, נעויילע?-
אלע װײַלע דערלאנגט ער די הענט זיכ א רײַב, אוג געשיקט, וי די בײַטש, הייבט בא אימ זיכ דער האמער,
ניט ער דרויבעט דעם פעלדו, נאָר ער יאָגט אימ אונ טרײַבט, אוג די גאנצענע ערד גייט אפ רעדער, געטרק,
ס'שרײַט זײַג פּאָנעם מיט שװײיס, מיט פארברויג-- זײַגע פּליאמעס, אוג ס'וילט זיכ א ,װואָ?-- נאָר דאָס מויל איז פארקלאמערט.
װי געיאָגט פוג װאָקזאל װאָלט ער זיכ, אװראָמ-הערש, דאָרט, װי מיט די באלעגאָלעס געגאג װאָלט א שטרײַט.
וועמעס גלאָק אפ דער שטאָט װעט דערוהערט זײַג דער ערשטער, װער איג שטאָט מיט די פערד ועט דער ערשטער ארײַג,
אלע װײַלע- א װיש מיטנ ארבל דעמ שטערג,
אלע װײַלע נ'די הענט- אזא העפטיקנ שפּײַ|
ס"אָגט זיכ זאָזל אימ נאָכּ מיט די ציינער בלויז, סיקריכט די. װאָנצע איג מויל דורכ צעשפּאָלטענער ליפ,
118