עס פוילט נאָכ ערגעצ דער קאיאָר
פוג ווילדער קראפט אפ מערק צעשאָטג; געשטיקט האָט זי זיכ פערציק יאָר
אפ זיבג ווערסט געליימטע בלאָטע
אוג ניט געהאט וווהיג אראָפֿ,
װוּהלג ארופ,--ד! װײַט געשלאָסג!
מ'האָט נאָר דאָס בלוט דאָרט פוג זײַג קאָפּ װי פוג א שקאליק אױסגעגאָסג...
האָט ער געטוענט פוג זיכ דעמ אָטעמ אוג זיכ געריסג איג דער װײַט,
אז זעג אצינדער זאָל די שטאָט אימ,
א קוק טאָג זאָל אפ אימ זײַג װײַב,
װי ער-- צעווישג הײבעריסטײַעס,
װי ער שפּארט אופ פוג בערג דעמ טראכט אונ טראָגט זיכ אומ אפ א שטיק פײַער, פּונקט װי א קריגכמאג אפ א שלאכט!
אוג דאָכ האָט אימ דער בריו צעשטרייט, עס האָט אימ דאָכ גענומעג קלעמעגנ;
ס'איז וייניט-ווי-- אג אייגג װײַב,
ס'איז דאָכ ניט גלאט אבי פוג װעמעג,-ס'האָט פארג האלוז געטאָג א נעמ אימ אונ א צעטויכע:-- בלײַב-- ניט בלײַב...
איז װאָס זיכ דאָ פאראג צו שעמ:ג?
סע קומט דאָכ אַױיס... זי בענקט... א װײַב.. אוג וי-ניט-װי אנ אייגנס-- פאָרט...
אוג זײַג אלייג מיסטאמ איז שווער איר...
238