Teil eines Werkes 
Bd. 1 (1751)
Entstehung
Seite
529
Einzelbild herunterladen

529 Dritter Theil, Naturgeſchichte

1098. jahr, ingleichen 1136, 1221. da von Oſtern bis in den herbſt naßwetter geweſen. Ferner die jahre 1310. 1467. 1541. 1546. welches leztere eine groſſe theurung nach ſich gezogen, 1569. hat das getreide und der wein gelitten on der naͤſe. 1579. hat es vom Jun. bis 7 Jul. beſtaͤndig geregnet 1587. und 1595. ſein ebenfalls ſehr naß geweſen.

Aus unſern zeiten gehöͤret hieher das jahr 1744, welches iedoch fuͤr ſich eben keine ſon­derliche theurung nach ſich gezogen: weil das getreide an den meiſten oͤrtern doch trukken eingebracht worden. vergl. ſ. 521.

XX. Wie man ſonſt bei den Geſchicht­ſchreibern hin und wieder vieles vom Bluht­regen aufgezeichnet findet; dabon Schottus Phys. Curioſ. L. XL ſ. 12. 69. Wolfius T. I. mwemor. ſ. 189. und T. II. ſ. 725. Fromon­dus Meteorol. L. V. c.& art. 3. ſ. 400. Ven­delinus de pluvia ſanguinea Bruxellenſi ſ. 95 nachzuſehen fein: alſo iſt auch in der Mark in vorigen zeiten, und noch A. 1675. biel ſagens von dergleichen Bluhtregen ge­weſen, und zwar lautet ſolches dahin, daß eines Muͤllers in Großmantel Magd, Ka­tharina Darmannin aus Stargard gebuͤr­tig, am tage Mar. Verkuͤndigung, welches der 25 Maͤrz geweſen nachmittags um 4 uhr, da ſie unfern der vom Dorf nicht weit abge­legenen muͤhle eine trokne erle abgehauen und nach hauſe getragen, einen ieden im hauſe in

verwunderung und ſchrelken geſetzet, indem

ihr oberlaz oder jukke, auch nach deren able­gung haupt und leib bluhtroht geweſen, ohne daß die Magd das geringſte gemerket. Fol­gende tage am 26. und 27 Marz hatte ſich ein gleiches mit ihr zugetragen, und waͤre das Bluht auch an andere oͤrter ſtuͤkweiſe ge­fallen, und von den hunden ſehr begierig aufgelelkket worden; hätte auch ein geſicht von zwei Reutern gegen norden bemerket, und mare endlich durch eiue lange weiß geklei­dete Perſon gewarnet worden, das Bluht nicht abzuwiſchen, ſondern ſich den gerichten zuzeigen. Davon hat in eben dem jahr M. Fried. Madeweis Madeviſius eine ab­handlung geſchrieben, und den brief des daſi­gen Predigers Criſtoph Frankens mit druk­ken laſſen, welcher Rubr. 1. 5. Vll. A. 4. alſo lautet: Molitoris ancilla, cui nomen Catharinde Darmannae, Stargardienſis Anno hoc MDCLXXV. Feſto Maria annuncia­tionis, erat die 25. Martii hora 4. pomeri­

ana non procul a mola, ad pagum prae­dictum ſita, aridam alnum ſuccidere co­nata eſt, eamque ſucciſam& diviſam ſuis impoſitam humeris domum portavit. Sa­

der Mark Brandenburg. L Kap. 530

lutans vero herile limen alios in admira­tionem, imo in ſtuporem non exiguum ſua calantica, quaſi ſanguine immerſa, traxit, id quod tamen ancillam praeter­ibat. Detracta vero calantica, ſanguinem non ſolum in ea, verum etiam in capite& tergo conſpexerunt, licet nullum vulnus in ipſius corpore fuerit deprehenſum, qua propter emundatione habuit opus. Se­quente die nempe 26 Martii hora fere XI. antemeridiana rurſum ancilla egreditur e mola non procul a porta ſiſtens gradum, vultum dirigendo verſus orientem coelum obſer vat ſerenum,& quidem vel maxime inter urbem Regiomontum& pagum Gae­dikendorft! Quo facto, polo velut aperto, duo equi ingentis molis nigricantes, ca­pita ſeptemtrioni obvertendo, adverſis frontibus& ungulis acerrimam ineuntes pugnam, obtutum ejus incurrerunt. Re­bus ſic ſtantihus, ancilla reliquos dome­ſticos, ut idem ſpectatum mirabile advo­larent, clamore fatigavit. Cum vero ſurdis, quod ajunt, narraſſet fabulam, uni­cus tantum famulus venit, qui equidem ſerenitatem poli. verſus orientem ſimul ad­ſpexit, equos vero praedictos, utpote quorum ſpecies jam tunc diſparuerant, ocellis ſuis non fuit adſecutus. Paulo poſt famulus avolat. Ancilla vero in eodem loco aphuc moras nectit, ubi ſpe matu­rius pluvia ſanguinea ab oriente, ut faſſa eſt; conſperſa fuit, adeo, ut veſtimenta Ppurpureo quaſi colore viderentur tincta. Perinde ſanguis circa ipſam cecidit in tel­lurem, abiens in grumos. Interea veni­unt aliae perſonae e mola, reperientes ancillam ſanguine tinctam. Sanguinem vero, in terram qui ceciderat, canes in­ſatiabili aviditate lambentes imbiberunt, ita ut vix vi repelli potuerint. Praeterea vero& alia loca ſanguine fuere maculata, quae ab ipſo paſtore fuere obſervata, a quo etiam aliquid iſtius ſanguinis indicii caufa fuit reſervatum, Die Saturni(erat 27 Martii) ante Dominicam palmarum hora nona veſpertina mirabile illud fut continuatum, ubi ancilla ad poſticam exi­ſtens vidit perſonam longiorem, albente habitu adornatam, iubentem, ne amplius ahlutionem ſanguinis permitteret, ſed ſe iudicio publico ſiſteret. Dominica igitur Palmarum ſangineae notae aconcionatore & aliis hominihus in corpore ancillae, nec non ad poſticam ſparſae fuerunt notatae.

Die vorſtellung dieſer ſache iſt ſchon ſo bes da; daß man ihr nicht viel zumuhtet, 3 den