301
Fontane: Ellernklipp.
das Kind innerhalb des Bocholt'schen Grabgitters mit den neuvergoldeten Kn- gelknöpfen, an der Seite der ersten Frau begraben worden war. Ueber diese Ber- wnnderlichkeit hatte man im Dorfe, wie sich denken läßt, nicht weggekonnt, und Joost, der immer mit der Mehrheit ging, meinte denn auch genau das, was die Leute meinten, und versicherte: Hilde habe ihn, den Alten, seiner ersten nicht gegönnt, und wenn sie nun stürbe, dann käme sie neben ihn... Und das Kind, das kleine, kranke Wurm, na, du mein Gott, das hätte sie so hingelegt, wo's sei, da oder da, und hätte doch auch so thun müsseu, als ob Alles in Richtigkeit und ein Herz und eine Seele wäre. Versteht sich. Und nichts von Eifersucht oder so.
Dies war unzweifelhaft eine vonJoost's längsten Auseinandersetzungen, und als er fertig war und sich selber anstaunte, so lange gesprochen zu haben, stieß ihn Griffel mit dem Ausklopfer vor die Brust und sagte: „Bist un bliewst en Schoap un redst allens nah. 't is joa dumm Tüg. Geih doch hen un kuck di dat Gitter an. Doa wihr joa keen Platz mihr in — för'n utwass'nen Müffchen 'wiß nich, un sulwst uns lütt Worin hebbens ook man eben noch intwängt."
„Joa, awers worüm? Doa wihr joa Platz noog bien Ollen. He is joa de ihrst, de doa liggen deiht. Un worüm liggen se nich tosoam, de Oll un de Lütt?"
Griffel schüttelte den Kopf, um anszu- drücken, daß er noch dümmer wäre, als sie gedacht, und sagte dann: „Ick weet nich, Joost, bist nu so lang all int Huus un weetst nich, dat se ümmer üi Grul für em hett. Ick will nich groadto seggen, se sreugt sich, dat he dod is. Ne, so wat will ick nich seggen. Un ick weet et ook nich. Awers dat weet ick, et paßt ehr, dat he so'n beten aff liggt un dat se nich ümmer an em vorbi möt, wenn se dat Lütt besooken will. Gott, lütt wihr et joa man
un ümmer Wehdoag. Awers et wihr doch Allens, wat se hett. Un is ook hüt noch allens, wat se hett. Un jeden Dag sitt se joa doa un kuckt un weent."
„Joa, joa, dat deiht se," bekräftigte Joost, der schon wieder anfing, umgestimmt zu werden.
„Un sien ihrste Fru," fuhr Griffel fort, die der Unterbrechung nicht achtete, „dat weet se woll, de deiht ehr nich veel. Un dorüm hebben se dat lütte Worm in dat smoale Gitter mit intwengt. Awers wenn dat lütte Grass mit Oll-Baltzeru sien in eens wihr o'r ook man dichte bi, denn hett se joa den Olschen ümmer mit vor Oogen hett. Un dat wull se nich."
Und nun begann das Klopfen wieder. Aber Joost wollte noch mehr hören und hielt nach ein paar Schlägen wieder an und sagte: „Un wat meenste, Griffel? Ob se woll wedder friegt?"
„Friegt? Verstellst sich, friegt se. Wat wöhrd se nich wedder friegen? Hett joa nich Kinn un nich Kaaks. Un keen Anhang nich. Un dat hübsche Huus dato. Un kann ook nich ümmer sitten un ween'n. Dat is nu man so förihrst. Awers dat giwt sich. Un denn moakt se wedder de Oogen upp un to, groad as ne Klapp, un wutsch is wedder Een in."
Joost sah Griffel dummpfiffig an und sagte: „Joa, joa, dat fall woll sinn. Awers se seggen joa: de Tweete leewt nich lang un hett ümmer siene Noot."
„De Tweet? Joa, dat's recht:
De Tweet hett ümmer siene Noot,
Is hüte rot un morgen doot,
Awers de Dritt' is wedder goot!"
„De Dritt'? Ihrst kümmt doch de Tweet. Se hett doch ihrst Een', un uns' Oll-Baltzer wihr doch de Ihrst."
„Na, na," lachte Griffel, „ick weet nich. Tweet o'r Dritt. Un ick denk, et is de Dritt, de nn kümmt."
*
*