Die Fischerfamilie des Karl Herr in Cumlosen um 1900 (Aufnahme von einer Vergrößerung)

m * 1 :v\*'

✓///

so poor dolgluckert ha’n, daseen seh de Erd schon mütt änner Oog’n an, — un mütt dänn Kröger löt sick uck räd’n, denn de schreew an. As müttdewiel de Nohmiddag ranköm, lot’n se fix noch de Korwflasch vull moak’n für de Cumlosener Fischer, — un dänn güng dat no Hus, ümmer de Heid wärrer dörch an den Dann'n un de Wachholder vörbie.

Toerst ha’n sick de Fischwiewer all ünnerärmelt, de Kiep up'n Rück’n, de Korwflasch dorin. De ant Siet güng’n han’n dänn Warfrock bät’n anhom’n, un all han’n de Been dänn noh links un eenmol no rechts schmät’n un sing'n dabie sowat wie „Grieskitteljung, Grieskitteljung, grieb -mie de Därn . . öwer as se uns Dorp ümmer dichter köm’n, da körn schon mehr de Anschriewstimmung, — da hör’n sick de Lierer schon an as . . warum weinst du holde Gärtnersfrau . . So güng dät Joar för Joar, de Tofel war bie dänn Kröger in Perleberch vull mütt Kried schräm'n, un as dat nich weniger würr, mellt dat de Kröger dann Stadtrot. De Stadtrot körn noh Cumlosen un verlangt von de Fischer dat Geld för dänn Schluck. Uns Fischer weet’n nich, wat se säng’n soll’n, se schütteln mütt’n Kopp, dat de Orn schlackern, — un mütt’n sick erst moal dolsett’n. Töw moal, dat kann nich sünd. öwer de Perleberger bröcht’n glieks’n dänn Bewies. Nu

119