dräht’n uns Fischer blos noch mütt de Oog’n kiek’n, up de Fischwiewer to sehn sünd, — öwer de wär’n schon lang’n verschwunn’n. Nu het dat betol’n, un keen Penning int Hus. Jo, denn dann Roland, öwer da köm Läm’n in de Fischer. Wat uns Roland. Poor krempelten sick schon de Ärmel up, so dat de Perleberger vörtreckt’n, no Hus to goan. öwer in’n een düster Nacht mütt n bannigen Storm hemm’n se dann uns’n Roland wechschläpt.

öwer uns Fischwiewer han’n nu nix mehr to lachen, dann dat se uns dann ganz’n Roland versop’n hemm n, han’n de Mannslüt hüt noch nich ver­güt n. Un so kümmt dat hüt noch henn un wenn vor, wenn de oll’n un jung’n Cumloser Mannslüh an uns’n Roland torüchdenk’n, ut Groam dann Köm mehr tospräk’n as nötig deit, so dat de Frunslüh är Wunner hemm’n. Un wer häd schuld.

Een oll’n Fischer häd moal sächt, as he an sien Schooltied torüchdacht un öwer de Fischwiewer verteilt worr’n is:

„Stroaf mütt sünd“, sä de Köster, da freet he de Kinner dat Bodderbrot up.

Aufn.: Wilhemi, Perleberg

Abend im April

&

120