פאררעדע.
ויאמר שמואל אל כל ישראל הנה שמעתי בקולכם לכל אשר אמרתם לי ואמליך עליכם מלך: ועתה הנה המלך מתהלך לפניבם ואני זקנתי ושבתי ובני הנם אתכם ואני התהלכתי לפניכם מנערי עד היום הזה. הנני ענו בי נגד ד' ונגד משיחו את שור. מי לקחתי וחמור מי לקחתי ואת מי עשקתי, את מי רצותי ומיד מי לקחתי כופר ואעלים עיני בו ואשיב לכם. ויאמרו לא עשקתנו ולא רצותנו ולא לקחת מיד איש מאומה. ויאמר אליהם עד ד' בכם ועד משיחו היום הזה כי לא מצאתם בידי מאומה ויאמר עד.( שמואל א' י"ב).
דא ליעגט איינע גרויסע פראגע אזוי וויא דער פסיק דער־ צעהלט אינז( שמואל א קאפיטעל ח') אז שמואל איז געקומען אין דער עלטיר אריין האט ער איבערגעגעבען דיא פרעזידענציע זיינע צווייא זיהן יואל אין אביה אין האט זייא באזעטצט אין באר שבע זאלין משפטין דאס פאלק, אין דער אלטיר שמואל האט זיך אוועק געצויגען אויף זיין מאשיע קיין רמתה אין האט זיך שוין אבגעלאזט פין דער פאליטישער וועלט, א דא איז דיא שאלה האט ער דא־ מאלס, געדארפט האלטען איין רעדע דעם פאלק אין זייא ערקלערען דאס גאנצע קאפיטעל י"ב אין זאלל זיך בארימען מי עשקתי, מי
רצותי, אונד זא ווייטער. דא האט ער אבער דאס גאר ניט גע־ דאכט ער האט זיך גאר ניט גערעכט אז מען זאלל אויף איהם אדער אויף זיינע קינדער זאגען דאס ווארט: ויקהוּ שׁוֹחד ויטו משפט אבער ווען יודען האבען דערזעהען דיא שארלאטאניע פין זיינע קיני דער אז זייא געהען ניט אויף דעם וועג פין זייער פאטער האבען זייא זיך צוזאמען גענעמען איינע דעפאטאציאן אין זענען געקימען צי דעם אלטען שמואל קיין רמתה אין האבען איהם דערצעהלט אזא מעשה: אתה זקנת ובניך לא הלכו בדרכיך, יטו אחרי הבצע ויקחו שוחד ויטו משפט." וויא דער אלטער מאנן שמואל האט דאס דערהערט איז איהם דאס זייער פריקרע פארגעקימען, האט ער זיך באלד באטראכט אין האט געדענקט אז עס קען זיין אז מארגען